در پيشگاه شهيد پيروز يكى از سنّت‌هاى حاكم بر تاريخ اديان الهى كه با آفرينش آدم آغاز شده و تا ظهور آخرين جانشين پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله و سلم ادامه خواهد داشت ، اين است كه مؤمنان در راه خدا كشته شوند و در زمرهء شهيدان درآيند . از جمله نمايش‌هايى كه از آغاز خروج جامعه بشرى از موازين فطرى و الهى پيوسته به اجرا در مىآيد اين است كه زمين قدرت گام‌هاى انسان پيروزمند را احساس كند و آوازش را بشنود ؛ و همين امر موجب شده است كه نزاع و درگيرى و پيروزى و شكست با تاريخ بشر توأم گردد . براى انسان مؤمن و مجاهد در راه خدا ، مادامى كه دنيا را به ازاى آخرت مىفروشد ، شكست معنا ندارد ؛ چرا كه در صحنه رويارويى يا كشته مىشود و يا پيروز مىگردد . اگر كشته شود شهيد است و از سوى خداوند پاداشى بزرگ دريافت مىدارد ؛ و اگر پيروز شد بازهم آن پاداش بزرگ را خواهد ديد . زيرا خداوند به مؤمنى كه در راه او جهاد كند ، شهيد باشد يا پيروز ، وعده پاداشى عظيم داده است ؛ و تا آن‌گاه كه كشته يا پيروز نشود ، گرچه بى اجر و پاداش نيست ، ولى از اين پاداش عظيم بىبهره است . خداوند بزرگ در مقام سخن گفتن درباره پاداش عظيمى كه به شهيدان و پيروزمندان مىدهد ، شهيد را بر پيروز مقدم مىدارد ، زيرا پس از كشته شدن شخص ، بيم ارتكاب گناه و